Popieramy karę śmierci ze strachu - tak można było przeczytać w rozmowie Metra z socjologiem Adamem Ostolskim ( 8.X.2008). Sama należę do grupy przestraszonych osób. Na różne sposoby próbuję zabezpieczyć się przed oszustwem, napadem a także innymi formami przemocy. Strach jest jednym z dominujących uczuć w moim życiu. Rozmyślając o sposobach radzenia sobie z tym uczuciem udałam się do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Kierowałam się przeświadczeniem, że wiedząc coś o swoich prawach łatwiej jest je egzekwować a to korzystnie wpływa na poczucie bezpieczeństwa. Trafiłam na spotkanie dotyczące kary śmierci. Gościem był prawnik dr Piotr Kładoczny, który przedstawił swoje argumenty przeciwko karze śmierci a także odpowiadał na pytania. Wcześniej nie zastanawiałam się nad tym problemem. Głos wewnętrznego niepokoju podpowiadał mi , że dzięki karze śmierci można wyeliminować niebezpieczne jednostki a to spowoduję zwiększenie bezpieczeństwo.

Okazało się jednak, ze wyniki badań temu przeczą. Według nich stosowanie kary śmierci nie powoduje zmniejszenia ilości przestępstw. Ich ilość zmniejsza nieuchronność kary a nie jej surowość. Potencjalny morderca nie kalkuluje również, że zbrodnia się opłaca ponieważ grozi mu tyko dożywocie, a nie kara śmierci. Argument, że zwiększenie surowość kary zwiększy bezpieczeństwo fizyczne został więc obalony. Głos wewnętrznego niepokoju nie dawał jednak za wygraną i nie zamierzał usunąć się w niebyt. Pojawiły się kolejne wątpliwości, tym razem natury ekonomicznej. Budżet państwa jest ograniczony. Inwestując w utrzymanie więźniów zmniejszamy nakłady w innych sferach. Czy nie stracą na tym najubożsi np. ci utrzymujący się z zasiłków socjalnych? Jednak czy życie ludzkie można przeliczać na pieniądze? Uwolniłam się od tego dylematu przy argumencie dotyczącym wagi życia. Zgoda na kare śmierci ma daleko idące konsekwencje. Przede wszystkim obniża rangę życia ludzkiego. Uznajemy, że istnieją powody mogące usprawiedliwiać zabójstwo. Otwieramy w ten sposób furtkę do nadużyć. Bo skoro zakładamy, że istnieją powody usprawiedliwiające pozbawienie życia - ich listę łatwo jest rozszerzyć. Jeśli jeden powód jest wystarczający to dlaczego nie inny. W latach 1944-45 kara śmierci mogła zostać orzeczona nawet za słuchanie radia. Uznanie kary śmierci daje także usprawiedliwianie niebezpiecznym reżimom. Dyktatorzy mogą przekonywać, że kara śmierci nie jest niczym złym ponieważ stosuję się ją również w demokratycznych państwach. Oddanie w ręce władz możliwości decydowania o śmierci stwarza więc możliwość nadużyć i jest bardzo niebezpieczna. Trudno jest spojrzeć na problem kary śmierci z szerszej perspektywy gdy jest się ograniczonym własnym lękiem. Jednak przekonanie, że jako ludzie mamy podstawowe prawa, których nikt nie jest w nas pozbawić w dłuższej perspektywie daje znacznie głębsze poczucie bezpieczeństwa.